Beginnend als vrijwilliger, door naar de Academie als materiaalman en via het eerste elftal weer terug naar de Academie. Na dertien jaar als materiaalman neemt een échte clubman afscheid. Frits Hartemink gaat beginnen aan een nieuwe uitdaging en kijkt terug op zijn periode bij Vitesse.

Na dertien jaar als materiaalman verlaat Frits Hartemink de club voor een nieuw avontuur. Het begon allemaal bij vrijwilligerswerk in het ‘Happie Home’. “Daar ben ik begonnen met koffie zetten en tosti’s maken. Vanaf het begin van het seizoen 2010/2011 en ik gestart als materiaalman op vrijwillige basis. Dit is na de overname van de club door Merab Jordania omgezet in een officieel dienstverband als materiaalman bij de Academie, iets waar ik tot de dag van vandaag blij mee ben.”

Hartemink kijkt terug op een mooie tijd waarin hij met veel fijne mensen heeft gewerkt. “Ik maakte de overgang van de jeugd naar het eerste elftal, waarna ik later weer terugkeerde bij de jeugd. Natuurlijk heb ik ook de verhuizing van De Slenk naar Papendal meegemaakt. Het is natuurlijk fantastisch om hier op Papendal te werken en het is allemaal erg modern, maar ik vond dat De Slenk ook zijn charmes had.” Hartemink is als persoon niet veel veranderd sinds hij hier begon aan zijn functie als materiaalman. “Tijdens mijn tijd bij de club ben ik altijd mezelf gebleven en dat moet je ook niet willen veranderen. De waardering die ik heb gekregen komt omdat ik lekker mezelf ben geweest en niet anders deed waar andere bij waren. Iedereen moet dezelfde Frits tegenover zich hebben in de functie die ik had”, vertelt Hartemink.

Na een paar jaar materiaalman te zijn in de jeugd krijgt Hartemink de promotie naar het eerste. Voor de clubman was het een mooie stap, want dat is hetgeen waar het om gaat geeft hij aan. “Iedereen werkt de hele week naar de wedstrijd toe. Dat is heel mooi om te ervaren, iets wat je bijna niet uit kunt leggen. Zes dagen van zeven uur ’s ochtends tot zes uur ’s avonds zijn in deze weken de standaard. Het was hard werken, maar het gaf heel veel voldoening. Dit had ik absoluut niet willen missen”, geeft Hartemink aan.

In 2019 keerde materiaalman terug bij de Academie. “Het was geen bewuste keuze, maar ik vond het ook niet erg. De club koos ervoor om mensen op andere posities te plaatsen en ik was er wel blij mee. Nu had ik meer structuur qua werktijden en werkzaamheden. Mijn sociale leven werd er ook beter van mede door de twee vrije dagen kon ik meer dingen oppakken, zoals leuke dingen ondernemen met vrienden en familie.”

Frits kan terugkijken op een mooie tijd waarin hij met veel fijne mensen heeft samengewerkt. In deze periode zijn meerdere vriendschappen ontstaan. Onder andere Jos Kortekaas, Wim Jansen, Edward Sturing en Sebastiaan van der Sman hebben een speciaal plekje veroverd in zijn hart. “Ik heb bijna dertien jaar mogen samenwerken met deze fijne mensen. Tijdens de buitenlandse reizen en trainingskampen zit je op elkaars lip voor zeven á acht dagen achter elkaar en dan moet je het ook met elkaar zien te redden. In de afgelopen jaren is dat steeds goed gegaan en daar heb ik enorm van genoten.”

Iedere dag komt de Arnhemmer op Papendal vol enthousiasme binnenlopen. Door zijn werk heeft Hartemink in de afgelopen jaren nauw contact gehad met de jeugdspelers. Naar eigen zeggen vindt hij het superleuk om die jongens te zien opgroeien. “Ik zit nu weer vier jaar bij de Academie en dan zie je jongens van kleine ventjes kerels worden en dat vind ik erg leuk om te zien. Mijn plezier haal ik uit het enthousiasme van de jongens in de gang, de trainers en alle andere collega’s met wie ik om mag gaan. Daar krijg ik een positieve energie van en daar blijf ik lekker jong van”, zegt een lachende materiaalman.

Zijn collega’s zullen Hartemink herkennen aan zijn glimlach, maar naast dezelfde glimlach zal er bij zijn afscheid ook een traan te zien zijn. “Ik werk hier al zolang met mensen samen dat het gewoon speciaal voelt, daarom is het afscheid ook wel emotioneel. Helemaal weg ga ik echter niet, want ik kom doordeweeks zeker terug om een bakje koffie te drinken!”

Het winnen van de beker in 2017 is voor Hartemink een moment om niet meer te vergeten. De clubman was erbij in De Kuip als materiaalman en zal deze dag nooit vergeten. “Als club leef je een hele week toe naar de finale. Doordeweeks ben je al bezig met het inpakken van de materialen. Op zaterdag hadden we de uitzwaaitraining en toen zijn we naar Huis ter Duin gegaan. Vanaf daar naar Rotterdam en dan win je de bekerfinale, dat was supermooi! Vanaf dat moment is het gewoon 72 uur lang feest geweest. Dat hebben we goed gevierd, haha, maar daar was ook alle reden voor. Bij iedereen kwam de ontlading eruit en dat was mooi om te zien. Van media, veiligheid en de teammanager, iedereen stond onder druk en als je hem met z’n allen pakt is dat fantastisch.”

Hartemink heeft veel voor de club betekend maar de club heeft misschien nog wel meer voor hem betekend. “De club voelt als familie. Dat merk je rond het overlijden van mijn vrouw, maar nu ik wegga voel ik het ook. Mensen rondom de club spreken het uit dat ze het jammer vinden en dat doet mij erg goed. Het familiegevoel komt daarin weer naar boven. Je merkt ook dat de club hard kan zijn. Dat moet ook, omdat de club in alle gevallen bovenaan staat. Uiteindelijk heeft iedereen zijn eigen ‘winkeltje’ en toch is het één geheel op momenten dat het nodig is”, aldus Hartemink.

De club is erg belangrijk geweest voor Hartemink op het moment dat zijn vrouw overleed. “Na het overlijden van mijn vrouw kreeg ik van alle teams een kaartje thuis. Ook zijn er verschillende collega’s langsgekomen om te komen condoleren. Na die tijd heb ik ook nog de steun gekregen en zijn collega’s er voor mij geweest. Bijvoorbeeld Wim Jansen en Edward Sturing die elke dag een kopje koffie komen drinken bij mij op mijn werkplek. Niet iedere dag hebben we het over het overlijden van mijn vrouw, maar dat zijn opbeurende dingen. Het zijn écht mooie momenten en het is niet zomaar een bakje koffie. Iedereen drinkt koffie op werk, maar dit is anders en iedere dag voelt het koffiedrink momentje toch speciaal.”

Bij het 12,5-jarig jubileum kreeg Hartemink al een mooie toespraak van Edward Sturing. Het was een toespraak die de materiaalman raakte. “De speech vond ik écht bijzonder. Dat komt omdat Edward Sturing een persoon is die in mijn directe- en werkomgeving komt. Als iemand uit die omgeving zo’n woordje over je doet, dan komt dat gemeend binnen. Het raakte en emotioneerde mij. Sturing had mooie woorden met humor erbij en dat was super. Ik wil daarbij niemand benadelen, maar als iemand een speech geeft met wie ik nauwelijks heb samengewerkt, wat ook mooi is natuurlijk, dan heb ik daar een ander gevoel bij.”

In alle jaren heeft Hartemink ontzettend veel meegemaakt. In het gesprek weet de Arnhemmer twee anekdotes naar boven te halen. “Deze twee zijn wel gaaf”, begint de clubman met een glimlach. “Ik kwam net bij de beloften, waar Gerrie Hamstra trainer was. Mijn eerste wedstrijd was uit bij De Graafschap. Alexander Büttner werd rond de 35

 minuut uit de wedstrijd geschopt en die moest vervolgens naar de kleedkamer. Ik loop met hem mee en bij het binnenkomen van de kleedkamer zegt mijn gevoel meteen dat ik weer bij het veld moet zijn. Op dat moment zeg ik tegen Büttner: neem jij de sleutel weer mee naar het veld? Toen hij naar buiten kwam lopen was hij de sleutel vergeten. Toen de scheids affloot voor de rust en wij naar de kleedkamer gingen, was De Graafschap binnen geweest en hadden ze thee neergezet, maar ook de kleedkamer op slot gedaan. Het duurde uiteindelijk zeven minuten voordat de kleedkamer openging en toen de spelers zaten zei trainer Hamstra: “Allemaal zitten! De eerste helft? Waardeloos! Net als die materiaalman!” Toen was ik meteen wakker en wist ik dat ik de zaakjes beter op orde moest hebben.”

De tweede anekdote speelt zich af in Amsterdam. De materiaalman zorgde ervoor dat de spelers optimaal konden rusten halverwege. “Tijdens de eerste keer dat ik meeging naar Ajax-uit werd mij verteld dat ze altijd valse dingen omroepen in de kleedkamer tijdens de rust. Toen ik dat hoorde heb ik twee kistjes op elkaar gezet en heb ik de boxen van het plafond afgetrokken. Ik gooide de zes boxen in de hoek neer en zei: “bij mij niet!” Dat heb ik drie keer gedaan en we hebben er nooit meer last van gehad”, met een glimlach belicht Hartemink zijn anekdotes.

Dat het werk bij Vitesse ook échte vrienden oplevert beaamt Hartemink meteen, want in de naam van Jos Kortekaas heeft hij een goede vriend. “Kortekaas is mijn maatje hier en zal dat ook blijven. Ik heb veel van hem geleerd, ontzettend veel met hem gelachen en daarnaast geweldig samengewerkt. We komen nog steeds bij elkaar over de vloer en hebben afgesproken dat te blijven doen. In al die jaren hebben we een mooie vriendschap opgebouwd die we gaan doorzetten.”

Bij de vraag wat hij het meest gaat missen schiet hij hard in de lach. “Het gezeik, het geklaag van iedereen”, zegt hij lachend. “De dynamiek in de kleedkamergang ga ik erg missen en het gaat van de jongste jeugd tot aan de vrijwilligers. De collega’s en vrienden die ik hier heb gekregen, dat ga je wel missen natuurlijk.” Door de warmte van de club heeft de materiaalman ook dertien jaar met plezier gewerkt. “De werksfeer is superbelangrijk natuurlijk. Iedere dag ben ik hier met plezier naartoe gegaan en zo kijk ik ook terug op mijn tijd hier. Tot snel”, sluit Hartemink vol trots af.

Echte clubman Frits Hartemink neemt afscheid

laatste nieuws

Speciaal keepersshirt: een eerbetoon aan Theo Bos

Ernstige knieblessure Fofana