Het is voor de pure romanticus misschien wel een van de mooiste aspecten van het voetbal: spelers of trainers die na meerdere jaren, avonturen en omzwervingen terugkeren bij de club waar het voor hen allemaal begon. Het gebeurt eigenlijk nog te weinig, maar áls de cirkel dan rond wordt gemaakt, dan is er direct een prachtig verhaal geschreven. Eloy Room kan erover meepraten, met zijn comeback op het oude Vitesse-nest. 

Marco van Ginkel. Davy Pröpper. Phillip Cocu. Raimond van der Gouw. Theo Janssen. En met hen nog vele anderen. Thuiskomen bij Vitesse, ze weten als geen ander hoe het voelt. Voor Eloy Room voelt het ook écht zo. “Ik heb het al vaker gezegd, maar er was eigenlijk maar één club in Nederland waar ik nog zou willen spelen: Vitesse. Het klinkt cliché, maar dit is mijn thuis. Het voelt meteen weer vertrouwd. Ik ben geweldig opgevangen en oprecht blij om weer terug te zijn.”

De relatie tussen Room en Vitesse gaat al vele jaren terug. In 2002, het jaar van de invoering van de euro, voegde de keeper zich op twaalfjarige leeftijd bij de Vitesse Voetbal Academie. Als jeugdkeeper van het Maldense VV Union werd hij opgenomen in een KNVB-regioselectie, waar hij gescout werd door de Arnhemse profclub. Room herinnert zich nog als de dag van gisteren dat een witte brief met een Vitesse-logo op de mat viel en hij ineens besefte dat zijn droom om bij een profclub te spelen uitkwam. Wat volgde waren zes jaren in de opleiding en zelfs negen seizoenen als contractkeeper. Zo beleeft Room dit seizoen alweer het zestiende Vitesse-jaar in zijn carrière. Het hoogtepunt van de Gelderse goalie laat zich raden: de winst van de KNVB Beker op 30 april 2017. Met een ‘clean sheet’ tegen AZ (2-0 winst) wisten Room en consorten de eerste hoofdprijs in de clubhistorie in de wacht te slepen. Het was zonder twijfel de bijzonderste van de in totaal 155 Vitesse-wedstrijden van Room, die in 2015 ook nog in twee Europese duels onder de lat stond.

Vanzelfsprekend sprak Room voor zijn thuiskomst uitgebreid met technisch directeur Benjamin Schmedes en hoofdtrainer Cocu, die eerder ook al zijn coach was bij PSV. “Dat waren goede gesprekken. De trainer heeft me duidelijk verteld waarom hij me wilde terughalen en wat hij van mij zou verwachten. Dat gaf me een goed gevoel. Voor mij is dat belangrijk, want ik ben een gevoelsmens”, vertelt de 34-jarige Room.

Maar er was ook een goede vriend aan de sluitpost aan het trekken. Marco van Ginkel, met wie hij altijd contact heeft gehouden, hing geregeld aan de lijn bij zijn oud-teamgenoot. “Vlak nadat Marco bij Vitesse terugkwam, belde hij mij. ‘Jij moet nu ook thuiskomen, bij Davy en mij. Kom lekker terug, dan wordt het weer zoals vroeger’, zei Marco. Natuurlijk met een knipoog, maar het was wel mooi. En uiteindelijk is zo ook het balletje voor mijn terugkeer gaan rollen. We hadden het daar al vaker over gehad, maar wisten natuurlijk nog niet dat het er ook daadwerkelijk van zou komen. Net als bij Marco en Davy voelde het voor mij echter als het juiste moment om deze stap te maken.”

Room maakt de stap na twee jaar bij PSV en vier succesvolle seizoenen bij het Amerikaanse Columbus Crew, waarmee hij zich in 2020 tot MLS-kampioen wist te kronen. “Elke voetballer stippelt wel een plan uit in zijn hoofd, maar het komt lang niet altijd zo uit met de carrièreplanning. Het moet er maar net van komen. Dat is nu gebeurd. De cirkel is rond. Dat maakt me trots”, glundert Room. “Het is mooi dat het uiteindelijk zo is gelopen. Misschien is het daarom wel ‘meant to be’. Het moest gewoon zo zijn: terugkomen op de plek waar het allemaal begonnen is.”

Wat maakt Vitesse voor Room zo’n mooie club en zo’n goede match? “Dat is moeilijk uit te leggen. Dat is een gevoel”, antwoordt de doelverdediger op deze vraag. “Ik ben hier natuurlijk als twaalfjarig jongetje al begonnen. Dit is mijn club. Vitesse geeft mij een warm gevoel; het is echt een thuis en een familie. Sommige mensen noemen Vitesse weleens een koude club, maar elke speler die hier heeft gespeeld heeft volgens mij datzelfde warme gevoel. Ze spreken allemaal positief over de club. Ik voel me hier op mijn gemak, ondanks dat ik even ben weggeweest. Nu ik terug ben, voelt het ook meteen weer als normaal.”

Bij het maken van belangrijke keuzes zijn er vaak meerdere factoren in het spel. Dat is bij Room niet anders. Natuurlijk is Vitesse zijn club, komt hij daar veel bekenden tegen en kan hij daar weer keepen in de Eredivisie. Maar het belangrijkste is toch wel zijn dochtertje van drie jaar. Want hoe mooi het leven en het keepen in de Verenigde Staten ook was, het blijft altijd lastig om je kindje weinig te zien. “We spraken en zagen elkaar elke dag via FaceTime, maar dat is toch anders. Dat begon steeds meer aan mij te knagen. Ik had de situatie geaccepteerd, maar toch spookte een terugkeer naar Nederland steeds meer door mijn hoofd. Dat ik nu weer dicht bij de kleine ben, is natuurlijk geweldig. Toen ik haar via FaceTime vertelde dat ik weer terug zou komen, was ze ook echt door het dolle heen. Ze vroeg daarna elke dag ‘wanneer komt papa nou terug?’.”

De terugkeer geschiedde uiteindelijk op dinsdag 18 juli. Toen arriveerde Room weer in Nederland. Twee dagen later stapte hij echter alweer met Vitesse op het vliegtuig voor het trainingskamp in Oostenrijk. Toch lukte het om zijn dochtertje tussendoor nog te zien. “Toen ik bij haar langskwam, ging ze zichzelf verstoppen, dus moest ik eerst nog even het spelletje meespelen. Toen ik haar had gevonden, zag ik aan haar dat ze onwijs blij was. Het was erg mooi en fijn om mijn dochtertje weer te zien. Ik heb haar een dagje meegenomen naar mijn ouders. Het voelde direct weer als vanouds. We hebben er samen echt van genoten”, zegt Room met kippenvel. “Ik heb haar uitgelegd waarom ik nu weer terug ben en dat ik hier nu ook blijf. Ze hoeft dus niet meer afscheid te nemen voor een langere periode. Dat waren altijd de moeilijkste momenten, waarop ze ook wel moest huilen.”

Het moge duidelijk zijn dat de familie, de club, de staf en de medespelers verheugd zijn met de comeback van Room. Maar dat geldt ook zeker voor de achterban van Vitesse, die zich voor het officiële nieuwsbericht al roerde via social media. “In de hectische weken voor mijn terugkeer heb ik veel berichten van supporters mogen ontvangen. Ik ben daar heel blij mee en wil alle fans bedanken voor hun support.”

Sinds Room bij Vitesse vertrok, kreeg hij structureel berichten van de supporters. Naarmate de geruchten sterker werden, ontving hij er steeds meer. De doelman hoefde maar een foto op Instagram of Twitter te plaatsen en er werden meteen reacties geplaatst met de vraag wanneer hij zou thuiskomen in Arnhem. “Ik heb altijd een goede band met de supporters van Vitesse gehad. Ik kon niet echt op de berichten reageren – uit respect voor mijn toenmalige club – maar het is mooi om die waardering te mogen ontvangen. Dat respect is geheel wederzijds. Ik heb mijn bijdrage kunnen leveren aan successen met Vitesse, maar heb ook veel aan supporters te danken”, zegt Room. “We hebben ze dit seizoen weer hard nodig, dus ik hoop dat we weer op hun steun kunnen rekenen.”

Er wordt weleens gezegd dat toeval niet bestaat. Dat dingen zijn zoals ze zijn, omdat het gewoon zo moest zijn. ‘Meant to be’, zoals Room het al noemde. Dat lijkt ook van toepassing op Volendam. Dat is namelijk de plek waar Room zijn officiële debuut in Vitesse 1 vierde, maar ook zijn rentree bij de Arnhemse club kon maken. “Toen ik dat zag, dacht ik meteen dat het wel écht meant to be moest zijn. Het is bijna te toevallig om waar te zijn”, aldus de 46-voudig international van Curaçao.

Zijn debuut in Volendam op 8 maart 2009 staat Room nog vers op het netvlies. Na het doorlopen van de academie, waarin hij veel geleerd had van onder meer Pascal Jansen en Jan Jongbloed, werd de Gelderse keeper door Theo Bos bij het eerste elftal gehaald. “Hij liet me meetrainen en debuteren”, blikt Room terug. “Dat was een heel speciaal moment voor mij. Dat vergeet je als voetballer nooit meer. Iedereen heeft een heel warm en positief gevoel bij Theo Bos en dat voel ik ook als ik aan hem terugdenk. Hij heeft mij niet alleen de kans gegeven, maar gaf me ook het gevoel dat ik er echt klaar voor was. Ik zat voor de eerste keer op de bank en was heel zenuwachtig, ook al ging ik er niet van uit dat ik meteen mijn debuut mocht maken. Piet Velthuizen viel echter al snel geblesseerd uit. Theo kwam naar me toe en zei dat ik erin moest komen. ‘Geniet er gewoon van, je bent er klaar voor’, gaf hij aan. Dat heb je dan echt even nodig, als jonge jongen. Toen hij dat zei, was ik er ook echt klaar voor. Als ik eraan terugdenk, dan voel ik me trots.”

Het feit dat Room ruim veertien jaar na dato uitgerekend in Volendam zijn rentree kon vieren, geeft hem een bijzonder gevoel. Het maakt zijn thuiskomst alleen nog maar mooier. Maar uiteindelijk zijn het niet de sentimenten die tellen. Presteren, daar gaat het om. “Als team moeten we stappen zetten en gaan we voor het hoogst haalbare. Het doel is in ieder geval om het beter te doen dan vorig seizoen. Daar ga ik alles voor geven. Ik wil Vitesse weer verder brengen met mijn reddingen en ervaring, die ik nu ook in het buitenland heb opgedaan”, besluit Room.

LONGREAD: De speciale thuiskomst van Eloy Room: “Het moest zo zijn”

laatste nieuws

Vitesse start goed aan seizoen met knappe overwinning in Volendam

Rugnummers 2023|2024 bekend