Wat speelt er echt onder de supporters? Wie kan dat beter verwoorden dan de supporters zelf? Vanuit onze betrokken achterban is een bijzonder initiatief ontstaan: de supporterscolumn. Geregeld deelt één gepassioneerde fan zijn of haar gedachten, gevoelens, opinies en ervaringen, rechtstreeks uit het hart van de tribune. Deze columns worden zonder aanpassingen, maar binnen de perken, overgenomen en krijgen een podium op de officiële website van Vitesse. 

De vierde column is geschreven door: Bjorn Courbois

Sinds afgelopen zomer werk ik in ziekenhuis Rijnstate te Arnhem. Werkzaam ben ik op de afdeling 'geriatrie' als activiteitenbegeleider. Een vak wat ik inmiddels al dik twintig jaar uitoefen. 

Jaren geleden leek het mij al een mooie ervaring werkzaam te zijn in ziekenhuis Rijnstate. Het 'Ernemse' sprak mij enorm aan, althans zo ervaarde ik dat tijdens de geboorte van mijn twee kinderen in dit ziekenhuis. Met mijn gezin ben ik woonachtig in het Betuwse Elst en het was de bedoeling dat Lisa en Twan geboren zouden worden in dit dorp. Moeder natuur bepaalde echter anders en mede door mij moest de geboorte dan maar plaats vinden in Arnhem. Met Twan in mijn armen liep ik in Vitesseshirt over de bekende brug midden in het ziekenhuis. Wellicht dat Twan daar al dat heerlijke klote Vitesse-virus te pakken kreeg.

Ach Arnhem... Wat een heerlijkheid in duistere tijden tussen oorlogen en stikstof-perikelen in. Zoals de Arnhemse schrijver en dichter Johnny van Doorn al ooit eens opschreef: 'Arnhem, het Chicago van de Veluwe'.

Een prinsje, ja dat ben ik wel. Graag zet ik de auto als het gevroren heeft tien minuten voordat ik vertrek al aan, zodat het ijs van de ruiten gesmolten is en het behaaglijk 'werm' in de auto is. Een 'zwerte' bak koffie mee en rijden maar! Echter begaf de versnellingsbak het van mijn auto, een paar maanden geleden. Via mijn schoonzus kon ik de elektrische fiets lenen zolang de auto in reparatie was. Maar fietsen? Ik ben toch geen wielrenner!

Er was echter geen keuze en ik moet eerlijk zijn: het fietsen ervaarde ik als een ware therapie. Twee weken lang. Nadenken over de werkdag, de dagelijkse beslommeringen van het gezinsleven en het eeuwige gezeik met Vitesse. Het kreeg allemaal een plekje in mijn brein. Mapjes die keurig in lades gestopt konden worden. 

Fietsen langs en door 'Park Sonsbeek' met zijn waterval richting de 'Zijpendaalse Poort'. Daarna oversteken voor de 'Willemstunnel' richting 'De Korenmarkt' (al een column apart waard met alles wat ik daar geflikt en beleefd heb), dan rechtsaf de 'Nelson Mandelabrug' op onder de wapperende Vitesse-vlaggen. Links van mij de Rijn, met het zonlicht kaatsend via het water in mijn ogen. Eenmaal de 'Nelson Mandelabrug af, fietste ik langs Stadion GelreDome. Een lekker realisatiemoment om keihard te beseffen en te voelen hoe vreselijk kut het weer was met de status van mijn cluppie op dat moment. Om uiteindelijk via 'De Rijkerswoerdse Plassen' te verdwijnen in Elst. 

Na twee weken kreeg ik mijn auto terug. Helaas vandaag de dag is het nog steeds roerig omtrent Vitesse en nu realiseer ik het mij:

(In)Tikken veur Vites: Editie 4

laatste nieuws

Nabeschouwing Vitesse Voetbal Academie Week 8

Vitesse kansloos onderuit in Helmond